در همه قطعنامه هایی که تاکنون علیه ایران صادر شده است، یک روند تکراری و ثابت وجود داشته که در قطعنامه اخیر آژانس که منجر به قطعنامه بعدی شورای امنیت سازمان ملل خواهد شد هم تا اینجا تکرار شده و در ادامه هم احتمالا تکرار خواهد شد. این روند تکراری را می توان به چند بخش زیر تقسیم کرد:
۱-پیشنهاد مذاکره: غربی ها برای اثبات حسن ظن خود معمولا ابتدا این پیشنهاد را مطرح می کنند.
۲-مذاکرات طولانی:اخبار ضد و نقیضی از مذاکرات به گوش می رسد که برخی ساده دلان را خوشحال می کند که مذاکرات قرار است به نتیجه برسد.
۳-وقت کشی و کوتاه نیامدن ایران و به نتیجه نرسیدن مذاکرات: طبیعتا ایران ، غرب را به زیاده خواهی و غرب هم ایران را به ماجراجویی محکوم می کند و با اظهار تاسف شکست مذاکرات اعلام می شود.
۴-تهدید غرب و جلسات ۵+۱ علیه ایران: در حقیقت این جلسات تنها خاصیتش تعیین نرخی است که روسیه و چین برای کوتاه آمدن مطالبه می کنند.
۵-باج خواهی روسیه و چین: روسیه و چین پس از اینکه اعلام می کنند ایران حق مسلمش است که انرژی صلح آمیز داشته باشد از ایران هم طلب باج می کنند تا به قطعنامه رای منفی بدهند.
۶-کوتاه آمدن روسیه و چین از حمایت ایران:روسیه و چین پس از گرفتن این باج ها از دو طرف به ناگاه آرام و بی سر و صدا کوتاه می آیند.
۷-صدور قطعنامه در آژانس علیه فعالیت های ایران: قبل از صدور این قطعنامه کشورهای موسوم به عدم تعهد(نم) هم با گرفتن باج از ایران بیانیه ای به حمایت از ایران صادر می کنند ولی طبیعتا شورای حکام این قطعنامه را علیه ایران صادر می کند تا شرایط برای صدور قطعنامه شورای امنیت فراهم شود.
۸-مذاکرات غرب و ۱+۵ علیه ایران : پیش نویس قطعنامه ای دیگر علیه ایران بررسی می شود و روسیه و چین میزان تحریم ها را طوری تنظیم می کنند تا فروش جنس ها و خدمات بی کیفیتشان در ایران به خطر نیافتد.
۹-باج خواهی مجدد روسیه و چین: روسیه و چین باز هم از دو طرف دعوا طلب باج می کنند و نرخ را تا حد امکان بالا می برند.
۱۰-کوتاه آمدن روسیه و چین: به ناگاه این دو کشور در سکوتی فرو می روند که ایران را مطمئن کمی سازد که قطعنامه ای دیگر در راه است.
۱۱-صدور یک قطعنامه دیگر علیه ایران و تحریم های جدید: نیاز به توضیح نیست که رییس جمهور و مجلس به شدت این قطعنامه ظالمانه را محکوم می کنند و می گویند که این تحریم ها هیچ اثری بر عزم راسخ ملت ایران ندارد!
۱۲-اعتراض ایران و تهدید به محدود کردن نظارت غرب: ایران برای اینکه بیکار ننشسته باشد غرب را به محدود کردن نظارت انان بر تاسیسات اتمی تهدید می کند و آنان هم برای رفع این خطر باز هم به مذاکره تن می دهند.
۱۳-پیشنهاد غرب برای مذاکره: برگردید به شماره ۱.
این سیکل باز هم به چرخش خود ادامه خواهد داد و مانند شکل حلزونی عرصه را بر ملت ایران تنگ تر می کند و تبعات اقتصادی آن که دائما توسط رییس جمهور انکار می شود بر سفره مردم تحمیل می شود. اما آنچه این وسط نصیب ما می شود به ازای هر قطعنامه ۵۰۰ کیلو اورانیوم با غنای زیر ۵ درصد است که مصرف آن فقط دهن کجی به قدرت های غربی و افزایش توهم قدرت جهانی بودن است.
امریکا باز هم دندان تیز خود را به ایران نشان داد تا همگان بدانند تا دیپلماسی ایران باز هم نتوانست از فرصت به وجود آمده استفاده کند. خبر تمدید یک ساله تحریم های ایران و بلوکه ماندن اموال توقیف شده و همچنین توقیف اموال بنیاد علوی(بنیاد پهلوی سابق) شامل یک آسمانخراش و چند مسجد در امریکا، آب سردی بود بر سر همه کسانی که به بهبود روابط ایران و امریکا امید داشتند. 
اوباما همه شرایط را مناسب دیده است تا با ایران بر سر میز مذاکره ستیز کند و نه با قطعنامه و تحریم و حمله نظامی. این معنای پیام های متعددی است که از واشنگتن به تهران فرستاده می شود. البته برخی خوشبینان و کوته فکران این موضع واشنگتن را نشانه عقب نشینی و تن دادن به حق ایران در زمینه انرژی هسته ای دانسته اند. اما حقیقت چیز دیگری است. اوباما چند بار دیگر هم فرصت مذاکره با ایران را داشت ولی چرا این زمان را برای آن انتخاب کرد؟ 
